Aurelie Di Marino (°1986) is theatermaker en regisseur. Ze studeerde literatuurwetenschappen aan de KU Leuven en behaalde in 2013 haar master regie aan het RITCS. In haar werk beweegt ze zich tussen theater, performance en onderzoek en ontwikkelt ze een uitgesproken artistiek parcours, zowel individueel als binnen langdurige samenwerkingen en collectieven.

Di Marino werkte samen met uiteenlopende kunstenaars en makers, onder wie Milo Rau (Civil Wars, KFDA 2015), Manu Riche, Els Dietvorst, Oxana Sankova, Tine Van Aerschot en Tom Dupont. Ze stond als speler en maker op de scène en in tentoonstellingscontexten, en was betrokken bij producties in huizen als Kaaitheater, Antigone, Beursschouwburg, theater arsenaal, detheatermaker en Buda.

Haar artistieke praktijk wordt gekenmerkt door een sterke interesse in ideologie, macht, ethiek en collectieve mythes. In haar State of the Youth (Het Theaterfestival, 2016) pleitte ze voor uitdagende samenwerkingen en voor het vertalen van complexe maatschappelijke en historische vraagstukken naar toegankelijke, populaire theatervormen.

Collectief werkte Di Marino onder meer met de Warme Winkel aan Jandergrouwnd (geselecteerd voor het Nederlands Theaterfestival) en met Bookers & Hookers aan een reeks literaire en performatieve projecten. Van 2013 tot 2022 was ze een van de kernleden van K.A.K. (Koekelbergse Alliantie van Knutselaars), een collectief dat via artistieke bezettingen van publieke en verlaten ruimtes in België en internationaal onderzoek deed naar zelforganisatie, gemeenschap en artistieke autonomie.

Naast haar artistieke werk engageert Di Marino zich sterk in pedagogische trajecten. Sinds 2017 coacht en regisseert ze jongeren binnen TransfoCollect, een platform waar jongeren uit diverse subculturen via theater en performance samenkomen in een experimentele en emancipatorische praktijk.

Als regisseur maakte ze onder meer If There Weren’t Any Blacks You’d Have to Invent Them (naar Johnny Speight), geselecteerd voor Het Theaterfestival, Cerebriraptor en Race van David Mamet. Sinds 2022 werkt ze aan Malgré Tout, een meerjarige kroniek van de westerse ‘beschaving’, die in juni 2025 in Brussel in première ging.

Renée Goethijn (°1987) volg­de de makers­op­lei­ding aan het Ritcs School of Arts in Brussel. Ze tast er de gren­zen af tus­sen the­a­ter en beel­den­de kunst. Ze maakt beel­den­de, absur­de voor­stel­lin­gen, waar­bij de sce­no­gra­fie vaak de kern van de voor­stel­ling vormt. Zo creëert ze bizarre parallelle werkelijkheden die de principes en mechanismen blootleggen die onze maatschappelijke realiteit sturen en bepalen.

Sinds haar afstu­de­ren bestaat Renée’s artis­tie­ke werk uit een voort­du­ren­de wis­sel­wer­king tus­sen een indi­vi­du­eel par­cours, col­lec­tie­ve prak­tij­ken en ande­re samenwerkingsverbanden. 

Tijdens haar oplei­ding wer­den al kor­te eigen cre­a­ties gepro­gram­meerd op ver­schil­len­de fes­ti­vals: Dark Tourism (2011) speelde o.a. op de Cultuurmarkt in Antwerpen en Kier (2012) toonde ze op het Kipfestival in Gent. Haar drie­luik To get pro­per­ly con­fu­sed you have to put your head underwater / Ufo ’s / Two things to do and two more things to do werd gese­lec­teerd voor TAZ Jong Werk (2013).

Na haar afstu­de­ren kreeg ze een jaar onder­dak in Kunstencentrum nona bin­nen een jon­ge makers-tra­ject. Daar werk­te ze oa. mee aan Katja Dreyers Kroniek (2013) en sloot af met een eigen cre­a­tie Reconstruction of the day I left (2014). In 2013 was ze ook gast­spe­ler en –maker bij Bookers&Hookers. 

Samen met een aan­tal ande­re ex-Ritcsers richt­te ze in 2014 K.A.K. op, een hori­zon­taal ver­bond van zestien the­a­ter­ma­kers, knut­se­laars, den­kers en ande­re sjoe­me­laars, op zoek naar ande­re vor­men van cre­a­tie, pre­sen­ta­tie en col­lec­ti­vi­teit. K.A.K. cre­ëer­de zowel voor­stel­lin­gen, een­ma­li­ge the­a­tra­le gebeur­te­nis­sen, ses­sies als ont­moe­tin­gen. Met K.A.K. maak­te zij de afge­lo­pen jaren oa. Office de Tourisme / Agence de Voyage (2016), Life, Death and Television (2018), Snøw (2019), The Unheard (2020),…

Bij KWP maak­te ze in co-regie No Use For Binoculars (2015 coproductie: Monty, C-mine) en Totally (2017 - coproductie: Monty, C-mine, detheatermaker). Zelf maakte ze er MANNAHATTA (2022, coproductie: Viernulvier & LOD Muziektheater, C-takt, Antigone en de Grote Post) en 4 Women Getting Sick (2025 - coproductie: Kaaitheater, Viernulvier, Antigone, C-takt/Beyond the black box).

Daarnaast werk­t ze gere­geld als (eind-)regis­seur in opdracht voor ver­schil­len­de gezel­schap­pen en hui­zen. Met Compagnie Barbarie en Theater Stap maak­te ze de voor­stel­ling Mise en Place bij HetPaleis, Bronks en Kopergietery (2021), ze deed de regie van en schreef mee aan Wezen van Maxime Waladi bij Fabuleus en Action Zoo Humain (2023) en werk­te mee als coach aan Jackie van Lien Wildemeersch bij Theater Malpertuis (2023). Verder deed ze de eind­re­gie voor Studio Sheherazade van Haider Al Timimi en Gorges Ocloo (2018), What The God van Anouk Friedli en Guus Diepenmaat (2021), Voorjaarsontwaken van Wolf Wolf (2022), Spindle van Oona Libens (2022), De Puberfluisteraar en Jeanne van Sanderijn Helsen & De Studio (2023−2025), Piéton van Kenneth Berth / Het nieuw­ste­de­lijk & De Spil (2024), Residu van Menzo Kircz en Eleonore Van Godtsenhoven (2024), Oh Deer van Gina Beuk & Bronks (2024), Wavelength van Haider Al Timimi en Lucius Romeo-Fromm & Antigone (2026).

Ook maakt ze de par­ti­ci­pa­tie­ve per­for­man­ce Soep Opera in samen­wer­king met Katinka de Jonge (2022) ikv Openbare Werken in Viernulvier.

Renée is verder ook actief bin­nen Kloppend Hert waar­bin­nen ze één van de vas­te bege­lei­ders is van het artis­tiek plat­form Jong Gewei en werkt als docent en vak­hoofd aan de dra­ma-oplei­ding van het RITCS.