Conservatief rechts wil het lichaam terug onder de jurk, de migrant terug over de grens, het woord terug in het kerkboek. Aan de andere kant duwt de wokepolice de woorden 'dik' en 'lelijk' uit de boeken van Roald Dahl, het naakt uit het museum, de drank van de campus, de aanraking uit het werkleven.

Beide zijn moralistisch. Overmoralistisch. Of hoe progressief moralisme en conservatief moralisme elkaars obsceen supplement zijn. Hoe de tolerante samenleving haar eigen onverdraagzaamheid camoufleert achter etiquette. Hoe de censuur op taal links én rechts werkt.

We moeten weg van het moralisme en terug naar een ethiek als geleefde praktijk, als situationele moed, als het vermogen om in het concrete moment, met deze ander, in deze rommel, een houding te vinden. Een morsige avond rond drie taboes.