Gloria geloofde altijd dat ze ‘redelijk uniek’ was. 
Tot ze op een dag zichzelf tegen het lijf loopt.
Of neen; iemand die heel hard op haar lijkt. 
Iemand met precies dezelfde naam, hetzelfde lichaam, dezelfde dromen. 

Hoe meer ze origineel probeert te zijn, 
hoe verder ze wegzakt in een simulatie van haar eigen leven. 
Tot ze beseft dat ze precies geworden is waar ze altijd voor was weggevlucht; 
een reproductie, 
een duplicaat, 
een pastiche van zichzelf. 

Geïnspireerd door de films van Charlie Kaufman en Dostojevski’s absurde kortverhaal De Dubbelganger, wil Krapp een tragikomische spiegelwereld oproepen vol vreemde verdubbelingen en dubieuze doppelgängers. 

Want hoewel individualiteit het hoogste goed lijkt, worden we steeds vaker verward met onze virtuele dubbelgangers; die geïdealiseerde geesten die heel hard op ons lijken en — wie weet — op een dag ‘echter’ worden dan wijzelf.

Krapp probeert met COPYRIOT opnieuw het ‘monsterlijke’ in de ogen te kijken. 
Na in eerder werk te hebben afgerekend met paranoïde cyborgs, gotische spoken en de Duivel zelf, confronteren ze nu het grootste monster van de moderniteit; het eigen ‘ik’.