“Het volgende stuk dat ik zal schrijven wordt ongetwijfeld grappig, heel grappig, tenminste wat de opzet betreft.” (Tsjechov aan Olga Knipper, 7 maart 1901)
Met een Klepper van formaat: De Kersentuin, een intergenerationele creatie van STAN, sluit Toneelhuis haar seizoen af.
Na Oom Wanja, Ivanov, De Drie Zusters, Point Blank (Platonov) en Het Huwelijksaanzoek, vraagt STAN voor de zesde keer Anton Tsjechov ten dans. Dit keer ligt De Kersentuin, Tsjechov’s laatste stuk, op tafel. Tien toneelspelers schuiven aan.
Tsjechov heeft jarenlang aan De Kersentuin gewerkt, moeizaam, twijfelend, van toon veranderend. Het is zijn laatste en meest enigmatische stuk, waarmee hij een onuitwisbare stempel op de geschiedenis van het theater heeft gedrukt. De vraag of dit stuk nu een komedie is of een drama, heeft generaties theatermakers beziggehouden.
Als De Meeuw het perfecte stuk is, dan zou De Kersentuin wel eens het ultieme anti-stuk kunnen zijn. De monologen zijn vrij ridicuul of eerder misplaatst, de personages lichtelijk mislukt of gewoon vergeetachtig. Het heden bestaat nauwelijks, het wordt versmacht tussen een nostalgische en romantische drang naar het verleden en een breekbaar verlangen naar een onzekere toekomst.
De Kersentuin blijft op alle vlakken een enigma. Het is onrustwekkend, het laat zich niet vatten, en oefent daardoor al 124 jaar een bijna fatale aantrekkingskracht uit op toneelspelers en regisseurs. Dus waarom De Kersentuin creëren in 2025 ? Daarom of daarom of daarom of…
Zelden zo een doordachte én wervelende enscenering van Anton Tsjechovs De Kersentuin meegemaakt. Een impressionistische versie, zo lijkt het wel, van een typisch Tsjechovverhaal.
"STANs De Kersentuin is vaak verbluffend geestig – niet vet dijenkletsen, maar regelmatig zachtjes grinniken. Tegelijk is het droevig – geen tranentrekkerij, wel hartzeer."
"De Kersentuin is geen kostuumdrama. STAN draait de klassieker door een postmoderne gehaktmolen. Het resultaat is een bekende, maar heerlijke farce. Bovenal blijft de essentie van deze Tsjechov bewaard. Moet we klagen of klappen als ze de kerselaars kappen?"
"Dit niet conceptueel gerepeteerde, zeer doordachte en op de speelvloer (mee) geschreven toneel van tg STAN blijft een godswonder."
tekst naar
- Anton Tsjechov
van en met
- Evelien Bosmans
- Evgenia Brendes
- Robby Cleiren
- Jolente De Keersmaeker
- Lukas de Wolf
- Bert Haelvoet
- Minke Kruyver
- Scarlet Tummers
- Stijn Van Opstal
- Frank Vercruyssen
licht
- Thomas Walgrave
scenografie
- STAN
kostuums
- An D'Huys
productie
- STAN
coproductie
- Kunstenfestivaldesarts
- Festival d’Automne (Parijs)
- Théâtre de la Colline (Parijs)
- TnBA (Bordeaux)
- Le Bateau Feu (Duinkerke)
- Théâtre Garonne (Toulouse)
- Théâtre de Nîmes
- NXTSTP, met de steun van het Cultuurprogramma van de Europese Gemeenschap
