Met een trage poëtische blik onderzoekt de film het rouwen om een plek, het verlangen naar vroeger en de destructieve gevolgen van massatoerisme. Het is een ode aan Pappou Kontiki.

Kontiki is een autofictieve film, ontstaan vanuit een persoonlijk verhaal en collectief doorontwikkeld. Met bijeengesprokkelde apparatuur vertrokken de makers naar het eiland en woonden een maand in het huis van de grootmoeder, waar het verhaal zich afspeelt. De brandende zon en het leven op Rhodos vormden de film van dag tot dag.

Op het Burning Burning festival is een speciale theatrale versie van de film te zien met livemuziek van Orlan Ghekiere.