Het theater van Angélica Liddell exploreert alle facetten van pijn in een maatschappij die niet deugt. Deze Spaanse ‘paradoxale anarchiste’, zoals ze zichzelf noemt, schrijft, speelt en regisseert. Als een furie. De scène is voor haar de plek bij uitstek waar zij breekt met ‘het sociale pact’, maar ook

met alle barrières, de schaamte voorbij. In haar wrede, poëtische taal beschrijft ze in Maldito sea el hombre que confía en el hombre eenzelvige, van liefde verstoken mensen die elkaar vinden in een gemeenschappelijke haat en achterdocht. Dit fundamentele wantrouwen voedt op zijn beurt de behoefte om de wereld te herbenoemen.

Het eerste deel van de titel verwijst naar het Bijbelse boek van de profeet Jeremias (“Vervloekt zij de mens die de mens vertrouwt.”), het tweede deel is opgesteld in het Frans, een taal die Liddell onder de knie probeerde te krijgen tijdens het creatieproces. De voorstelling maakt gebruik van letters uit het Franse alfabet die de artieste associeert met een woord dat verwijst naar een ongelukkige kindertijd.

Verbaal vuurwerk en fysieke exploten, inclusief vijf Chinese acrobaten, leiden tot grote kunst.