Decorte doet eigenlijk wat Shakespeare deed toen hij Othello schreef: een liefdesverhaal als voorwendsel nemen om een dieper maatschappelijk en persoonlijk probleem aan te kaarten en te onderzoeken: 'Wat doen machtsgeilheid en achterklap met een intrinsiek jaloers wezen als de mens?'. Dat onderzoek voert Decorte door de voorstelling te doorspekken met bloedeerlijk geformuleerde, persoonlijke herinneringen aan zijn jeugd, zijn vader en moeder.

Onder de ogenschijnlijk simpele vertelling blijkt een diepe waarheid te schuilen die ons beroert, die aan het mysterie van het leven zelf raakt.