Welkom in een bacchanaal van uitzinnige weelde en sluimerende angst. In een gewapende bunker – tegelijk paleis en pretpark – maken twee excentrieke, teruggetrokken figuren zich op voor een laatste schranspartij, aan de vooravond van de revolutie. Buiten beukt de menigte op de muren, binnen vloeit de wijn rijkelijk. Alles is in beweging, niets staat stil. De muziek speelt nog, maar onder de maat schuift de grond al weg.

Theatermaker Lieselot Siddiki creëert een zintuiglijke performance over erfgenamen van overvloed en wantrouwen, die zich vastrijden in een verwrongen heden. Zijn het despoten van een stervende orde of verdwaalde zielen in desillusie? Angst is hun drijvende kracht: voor besmetting, voor ruis, voor verlies van hiërarchie, voor de wereld daarbuiten. En uit angst groeit geweld.

Ze verslinden copieuze hoeveelheden, onverzadigbaar als Gargantua. Honger en dorst worden rituelen. Ze verkleden zich, spelen heerser en slachtoffer, herhalen geschiedenis tot ze werkelijkheid wordt. Ze zijn afstotelijk en verleidelijk tegelijk.

Tussen de dampende schotels weerklinken sonates van Wolfgang Amadeus Mozart: helder, speels, bijna kinderlijk. De muziek bekoort en sust, maar onder de elegante structuren woekert onrust. Harmonie wordt krampachtig bewaakt terwijl dissonantie zich al aandient.

SCHWEINEREI functioneert als een carnaval: een tijdelijke opheffing van orde en rang. Een uitbundige verkleedpartij waarin machtsverhoudingen kantelen en maskers vastgroeien aan gezichten. Het paradijs blijkt een vergulde kooi, zorgvuldig in scène gezet. Onder pruiken en porselein borrelt paranoia.

De tekst wordt geschreven door Barbi Marković, die bekendstaat om haar scherpe, speelse en ontregelende stijl. Met een nietsontziende precisie fileert ze de mythe van macht, schakelt ze tussen ironie en dreiging, en legt ze de barsten bloot achter glanzende façades.

SCHWEINEREI is een voorstelling over het einde van een wereldorde – en wat erna komt. Een spiegel voor onze tijd, waarin decadentie en revolutie elkaar omhelzen. Want wat gebeurt er als overdaad onbedwingbaar wordt? Als het paradijs rot blijkt vanbinnen? De geschiedenis leert: waar decadentie bloeit, klopt de revolutie aan de deur.