De stad bestaat uit straten en pleinen, gevels en bomen, auto’s en lantaarnpalen. Maar vooral uit mensen, hun bewegingen en ontmoetingen, levens die elkaar kruisen en verhalen die worden verteld. Veel van wat een stad bepaalt, blijft verborgen – structuren, routines en sporen van het verleden: het onzichtbare weefsel dat betekenis geeft aan de ruimte.

In de expo Een onzichtbare stad onderzoekt Thomas Verstraeten de stad als een podium, een choreografie van dagelijkse momenten, vol verhalen. De titel verwijst naar Italo Calvino’s Onzichtbare Steden, waarin ontdekkingsreiziger Marco Polo aan de Mongoolse heerser Kublai Khan steden beschrijft die metaforen zijn voor menselijke verlangens en herinneringen. Hoewel Calvino telkens andere steden lijkt te tonen, wordt duidelijk: ze zijn allemaal reflecties van dezelfde stad. 

Ook Verstraetens werk toont de stad als een gelaagde plek waar realiteit en fictie samenvloeien. De tentoonstelling presenteert sleutelwerken zoals Familiestraat, Seefhoek Series en De parade van mannen, vrouwen en diegenen die vanuit de verte op vliegen lijken. Centraal staat Symphony for one hundred citizens and a traffic light, dat in december 2025 in DE SINGEL in première ging en nu als video-installatie in de Warande te zien is.

Samen met componiste Heleen Van Haegenborgh creëerde Verstraeten een stedelijke symfonie waarin honderd Antwerpenaren geluiden van het stadsleven bespelen: motoren, honden, rolkoffers, een drilboor en verkeerslichten. Deze sculpturale collage laat chaos en harmonie voortdurend afwisselen.

Met Een onzichtbare stad nodigt Verstraeten ons uit anders naar de stad te kijken. Hij maakt het alledaagse bijzonder, zichtbaar en tastbaar, en toont hoe herinneringen en dromen verweven zijn met de realiteit van bakstenen, verkeerslichten en voetstappen.