Van 1977 tot 1986 verzetten Friday, Guggi en co de bakens met een experimentele en vernieuwende mix van glamrock, gothic, industrial, avantgarde kunst en ambient, samen met een unieke anti-establishment en anti-patriarchale houding en kritische reflecties over de katholieke kerk.

Na zijn tijd met The Virgin Prunes bouwde Friday als zanger, componist, visual artist en acteur een solocarrière op die zijn creatieve veelzijdigheid toont. Zijn soloalbums, zoals Each Man Kills the Thing He Loves (1989) en Shag Tobacco (1995), tonen zijn vermogen om diverse muziekstijlen te verkennen, van alternatieve rock tot experimentele elektronica.

Daarnaast werkte Gavin Friday ook samen met andere artiesten en filmmakers, waaronder Bono (U2), Laurie Anderson, Sinead O`Connor, The Fall, Quincy Jones, Maurice Seezer, en regisseur Neil Jordan. Hij droeg bij aan soundtracks voor de films In the Name of the Father en The Boxer, en leverde het prachtige nummer Angel voor Baz Luhrmanns Romeo + Juliet. 

In oktober van vorig jaar kwam zijn eerste soloalbum in dertien jaar tijd uit, Ecce Homo, opgenomen met o.a. producer Dave Ball van Soft Cell, in nagedachtenis van zijn overleden moeder en nauwe samenwerker Hal Willner.

Gavin Friday blijft een belangrijke figuur in de Ierse en internationale muziekscene, met een reputatie voor zijn unieke stemgeluid, poëtische teksten en grensverleggende artistieke visie.
___

Friday, nu 64, begon meer dan een halve eeuw geleden vragen te stellen bij het katholicisme, toen hij zich afvroeg waarom de leraren op zijn strenge katholieke school, zogenaamde dienaren van God, hem en zijn klasgenoten sloegen. Dit was net voordat hij getuige was van de opkomst van glam en punk, voordat hij Joy Division voor het eerst zag of stiekem de Ierse Zee overstak om David Bowie in Londen te zien. Dit was ook net voordat hij Virgin Prunes oprichtte, zijn canoniek transgressieve postpunkband die de perceptie van genre en gender op zijn kop zette. En dit was net voordat de rebellie en het onderzoek die zijn unieke carrière als zanger, componist, beeldend kunstenaar en acteur hebben gevormd, samensmolten tot een verbazingwekkend creatief leven. Maar er zijn symbolen en verhalen die je niet kunt ontlopen – of eigenlijk ook niet wilt ontlopen. “Misschien ben ik nog niet volwassen geworden”, grapt hij onder het heilige hart, knipogend. “Of misschien word ik wel volwassen.”

Die wisselwerking en spanning geven leven aan Ecce Homo, het eerste album van Friday in 13 jaar, en vormen een boeiende culminatie van het leven dat hij heeft geleefd en het leven dat hij nu voor zichzelf wil opbouwen. Afwisselend gedreven door donderende elektronica die doet denken aan de kracht van The Prunes en prachtige akoestische klanken die de schoonheid van zijn meest recente solowerk en soundtracks weerspiegelen, is Ecce Homo een extatische en ongebonden uiting van woede en onafhankelijkheid, van het loskomen van stereotypen over hoe je hoort te zijn, terwijl je tegelijkertijd erkent dat onze moeilijkste strijd vaak een collectieve strijd is. Er zijn liefdesliedjes en strijdliederen, reflecties op verlies en mijmeringen over nostalgie, hymnen voor solidariteit en heftige kritiek op de machtigen. Friday vindt het het meest eerlijke album dat hij ooit heeft gemaakt; het is ook zijn meest boeiende.