Uit deze reeks knallende echo’s wordt vanuit het duister een eiland geboren, een soort Eden. Deze tuin wordt niet vormgegeven door een God, maar door diens plaatsvervanger: de Mens zelf. Hij onderhoudt de tuin, past hem aan naar zijn eigen inzichten en verlangens en temt de wildgroei, met eenzelfde toewijding en noodzakelijke nauwgezetheid als die waarmee Reichs muziek door de muzikanten naar een onvermijdelijk einde wordt gebracht. Een nauwgezetheid die zo’n perfectie vereist dat ze waarschijnlijk onmenselijk is en daarom onmogelijk vol te houden valt. Misschien is het opgeven van deze ambitie wel essentieel om zowel de muziek als de tuin imperfect – en daardoor net welig – te laten tieren.

FC Bergman laat zich door Reichs partituur verleiden tot een meditatie over de drang naar perfectie, zorgzaamheid en het belang van opgeven.