Benjamin Abel Meirhaeghe (°1995, Eine) is een performer, autodidactisch contratenor en regisseur, die werkt met theater, muziek, dans en beeldende kunst. Zijn praktijk positioneert zich tegenover verschillende podiumtradities, vaak opera en ballet, en zoekt daarin naar nieuwe vormen van collectiviteit.
In deze voortdurende zoektocht ontmoeten de toekomst en het verleden elkaar in tijdelijke, grenzeloze gemeenschappen. Zo wordt er gezamenlijk Monteverdi gezongen rond een prehistorisch vuur, of graaft een groep aliens repertoire op uit het verleden. Meirhaeghes voorstellingen zijn retro-futuristische happenings waarin de utopie niet op onbereikbare afstand blijft, maar zich manifesteert in het hier en nu, intiem en kwetsbaar, in een grootschalige theatrale ruimte.
Voor Meirhaeghe is theater dan ook een echokamer, een instrument voor tijdreizen. De performer verschijnt daarin als een archeoloog uit de toekomst, die in het puin van het verleden nieuwe betekenissen blootlegt. Zijn werk beweegt tussen nostalgie en een verlangen naar de toekomst, en bevraagt onze omgang met erfgoed en canon. Wat blijft en wat verdwijnt?
Meirhaeghes voorstellingen ontvouwen zich als hedendaagse rituelen, collectieve situaties waarin lichamen, stemmen en beelden nieuwe symbolen genereren. Zoals de grottekeningen van Lascaux ooit een eerste poging waren om de wereld te begrijpen en te verbeelden, creëert Meirhaeghe symbolen voor de mens van nu, vanuit het geloof dat onze samenleving nood heeft aan gedeelde betekenis. In die tijdelijke constellaties bouwen performers en publiek samen aan een andere manier van communiceren. Ze stappen een mogelijke wereld binnen, en oefenen er een toekomst: niet door haar te beschrijven, maar door haar samen te belichamen.
Hiërarchieën tussen disciplines en performers zijn hier niet geldig. Zangers bewegen, dansers zingen; technische en esthetische codes worden opengebroken. Door te werken met performers met diverse achtergronden en praktijken, bevraagt hij normen rond virtuositeit, training en intimiteit. Zijn eigen positie als autodidactisch contratenor maakt deel uit van die artistieke en politieke stellingname.
Meirhaeghes werk kenmerkt zich ten slotte door een sterke visuele signatuur, waarin licht, scenografie, beeldende kunst, rook en objecten als volwaardige actoren optreden. Zijn voorstellingen lijken levende installaties: zintuiglijk, gelaagd en gericht op het herdenken van wat theater kan zijn. Wie het werk of Meirhaeghe zelf ontmoet, herkent diezelfde beweging: een voortdurende verschuiving tussen het monumentale en het zachte.
Bij Opera Ballet Vlaanderen creëerde hij in 2020 A Revue, een retro-futuristisch en queer cabaret waarin aliens de verloren artefacten van de opera weer opgraven. Deze visueel verbluffende voorstelling werd geselecteerd voor het TheaterFestival 2021.
In 2021 was er ook het rituele concert Spectacles, een performance en een plaat, waarop meedogenloze beats, smeltende liefdesliederen, Meirhaeghes fragiele contratenor en jazz- en gospelinvloeden samenkomen. Samen met producer Laurens Mariën en danseres Hanako Hayakawa maakte hij het concert tot een theatrale belevenis.
Begin 2022 ging Madrigals in première. Meirhaeghe kneedde de Madrigali guerrieri et amorosi van Claudio Monteverdi, bruisende vocale werken over oorlog en liefde tot een door strijdlust en hartstocht aangevuurde roep om vrijheid, en vermengde ze met de experimentele pop van Jesse Kanda.
Sinds 2022 neemt Benjamin Abel Meirhaeghe, samen met Lisaboa Houbrechts, Görges Ocloo, FC Bergman en Olympique Dramatique, de artistieke leiding van Toneelhuis voor zijn rekening.
Zijn eerste creatie voor Toneelhuis was Ode to a Love Lost (2023). Deze voorstelling vertrekt van het persoonlijke liefdesverhaal van Meirhaeghe zelf en speelt zich af in de diepe krater van een hart.
In najaar 2023 werd Meirhaeghe uitgenodigd door Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz voor zijn eigen, overweldigende variant op het scheppingsverhaal: Death Drive - Everything everyone ever did. DEATH DRIVE - EVERYONE EVERYTHING EVER DID
Begin 2024 maakte hij bij Toneelhuis Shelly Shonk Fiffit: met centraal een replica van de James Webb-ruimtelescoop, de muziek van Caterina Barbieri en picturale bewegingen.
Benjamin Abel Meirhaeghe vormt samen met componist en producer Valgeir Sigurdsson en violiste Elisabeth Klinck de band Isabelle Lewis. In oktober 2024 brachten ze hun debuutalbum Greetings uit.
Nog in 2024 nodigde Johan Simons Meirhaeghe uit voor een gastregie in Schauspielhaus Bochum. Give Up, Old Ghosts! werd een ontmoeting tussen performers van verschillende generaties en achtergronden, met als middelpunt het Requiem van Mozart.
In voorjaar 2025 maakte Benjamin Abel Meirhaeghe bij Toneelhuis Mantike: een beeldende monoloog, geschreven door Louise Van den Eede en gespeeld door Marjan De Schutter, over de kunst van het voorspellen in het licht van een naderende apocalyps.
In seizoen 2025-2026 stonden maar liefst drie premières op het programma, die telkens van een klassiek muziekstuk vertrekken.
Samen met componist Wouter Deltour maakte hij bij DE SINGEL Chapters of Celebration, een muzikale dansvoorstelling met als centrale motief een van de oudste muziekthema’s uit de Europese muziek: La Folia.
Op nieuwe, opzwepende muziek van Lander Gyselinck bracht Meirhaeghe met a rite of spring een eerbetoon aan de oerklassieker Le Sacre du printemps als een radicaal verslag van vrouwelijke offers vandaag.
Het sluitstuk van het seizoen zou de remake van Give Up, Old Ghosts! voor Toneelhuis worden, met een hoofdrol voor het onvoltooide Requiem van Mozart en dans van Fumiyo Ikeda. Na een blessure moest de première hiervan uitgesteld worden.
In Airs to Ash, dat in de zomer van 2027 in première gaat, onderwerpt Benjamin Abel Meirhaeghe zijn geliefde kunstvorm opera aan een streng onderzoek. Wat is na meer dan vierhonderd jaar nog de relevantie van opera? Is het genre nog levensvatbaar? Airs to Ash brengt drie contratenoren en evenveel performers samen in een collage van scènes over stem.
